Ben gözyaşlarımı tutamadım.
Yıllarca çocuklarımla birlikte maddi sıkıntılar yaşamış, gece gündüz çalışmıştım.
O ise bize yalan söylemişti.
Tam o sırada partide bulunan Koray’ın ağabeyi dosyalara baktı.
“Kardeşim… Babam ölmeden önce de senden şüphelenmişti.”
Koray başını eğdi.
Cansu yavaşça geri çekildi.
“Bana da şirketi ortağın batırdı demiştin.”
Koray cevap veremedi.
Baran son kez konuştu.
“Murat’ın son isteği, gerçeklerin çocuklarının önünde değil ama ailenin önünde ortaya çıkmasıydı. Çünkü sen yıllarca masum bir adamın adını kirlettin.”
Oğlumuz sessizce yanıma geldi.
“Anne…”
Bana sıkıca sarıldı.
“Bize de hep yalan mı söyledi?”
Ne diyeceğimi bilemedim.
Sadece saçlarını okşadım.
Koray çocuklarına yaklaşmak istedi.
Ama büyük kızımız bir adım geri çekildi.
“Şu an seni görmek istemiyorum.”
Bu söz, Koray’ın aldığı en ağır darbeydi.
Cansu çantasını aldı.
“Ben gidiyorum.”
Koray kolundan tutmaya çalıştı.
“Lütfen…”
Cansu elini çekti.
“Bir eşini aldatan, yıllarca ortağını suçlayan ve çocuklarına bile yalan söyleyen birine güvenemem.”
Arkasına bile bakmadan villadan çıktı.
Koray ise olduğu yere çöktü.
Hayatında ilk kez gerçekten yalnız kalmıştı.
Partiye gelen misafirler sessizce dağılmaya başladı.
Kimse biraz önce yaşananları unutabilecek gibi değildi.
Ben ise Baran’a döndüm.
“Bütün bunları neden kabul ettin?”
Gülümsedi.
“Çünkü Murat mektubunda senden de bahsetmişti.”
“Benim hakkımda ne yazmış?”
“Şöyle demişti: ‘Koray’ın en büyük şansı, hayatına senin gibi dürüst bir kadının girmiş olmasıydı. Ama o bunu anlayamadı. Gerçek ortaya çıktığında lütfen o kadının yeniden başını dik tutmasına yardım edin.'”
Boğazım düğümlendi.
O gün ilk kez kendimi suçlamayı bıraktım.
Koray’ın ihaneti benim eksikliğim değildi.
Onun karakterinin sonucuydu.
Aradan altı ay geçti.
Savcılık soruşturma başlattı.
Murat’ın ailesinin itibarı resmen iade edildi. Yıllar önce üzerlerine atılan suçlamalar kaldırıldı. Koray ise hem mali suçlar hem de sahte beyanlar nedeniyle mahkemeye çıktı.
Ben çocuklarımla birlikte yeni bir eve taşındım.
Hayata sıfırdan başlamanın kolay olmadığını biliyordum ama artık omuzlarımda yılların yükü yoktu.
Baran’la yollarımız ayrılacak sanmıştım.
Fakat birkaç hafta sonra beni aradı.
“Bu kez kahve içmeye gelirsem, oyunculuk yapmam gerekecek mi?”
Gülümseyerek cevap verdim.
“Hayır. Bu kez sadece kendin olman yeterli.”
İlişkimizin nasıl sonuçlanacağını o gün bilmiyordum.
Ama ilk defa geleceğe korkuyla değil, umutla bakıyordum.
Çünkü o havuz partisinde bana verilen en büyük hediye, yeni bir sevgili değil; yıllardır beni ezen yalanların bir kutunun içinden çıkıp sonsuza kadar hayatımdan gitmesiydi. Gerçek bazen can yakıyordu, ama insanı özgürleştiren tek şey de yine gerçekti.
