Huzurevinde son günlerini yaşayan kimsesiz bir adam

Kapağın altından çıkan ilk şey, sararmış ve kenarları kıvrılmış vesikalık bir fotoğraftı. Genç bir kadın, kucağında henüz birkaç haftalık bir bebekle gülümsüyordu. Kadın, benim annemdi. Kucağındaki bebek ise bendim.

Fotoğrafın arkasına kurşun kalemle eğri büğrü biryazıyla şu not düşülmüştü: “Hayatımın en büyük hatasını yaptığım gün. Onları korumak için gitmek zorundaydım ama bu kendime verdiğim en ağır cezaydı.”

Kutunun içinde fotoğraftan başka, deri kaplı kalın bir defter ve alt kısımdaki kadife bölmeye yerleştirilmiş eski bir tapu senetleriyle dolu bir zarf vardı. Ellerim zangır zangır titreyerek defterin ilk sayfasını açtım. Mürekkebin kokusu, sanki Necati’nin o huzurevi odasındaki kokusuyla aynıydı. Defferin ilk satırları yirmi yıl öncesine, benim doğduğum yıla aitti.

Necati, o dönemde genç bir mimarmış. Annemle büyük bir aşkla evlenmişler. Ancak Necati’nin o yıllardaki iş ortağı, yasa dışı işlere bulaşmış ve büyük bir mali kriz yaratmış. Ortak, tüm suçu Necati’nin üzerine yıkmakla kalmamış; tehditlerle, şantajlarla annemi ve beni hedef almış. Necati, adalet mekanizmalarının yavaş işlediği o dönemde, bizi korumanın tek yolunun hayatımızdan tamamen çıkmak olduğuna karar vermiş. Anneme, onu bir daha asla aramayacağına ve izini ettirmeyeceğine dair acı bir veda mektubu bırakıp şehirden, hatta kimliğinden vazgeçerek uzaklaşmış.

Defterin sayfalarını hızlı hızlı çevirirken gözyaşlarım kağıdın üzerine damlıyordu. Her bir sayfada benim büyüyüşümün gizli tanıklıkları vardı.

“Bugün kızım ilk adımını atmış. Annemle parkta yürürken uzaktan gördüm. Yanına koşup sarılmamak için tırnaklarımı avuçlarıma geçirdim.”

“Bugün ilkokula başladı. Beyaz yakası ne kadar da yakışmış. Ona gizlice bir hediye paketi bıraktım okul kapısına.”

“Liseyi birincilikle bitirdi. Salondaki en arka sırada oturup onu alkışladım. Kimse benim onun babası olduğumu bilmiyordu.”

Yıllar boyunca, bir gölge gibi beni takip etmişti. Her doğum günümde bana gönderilen ama gönderen kısmı boş olan o isimsiz hediyelerin, üniversite bursumun arkasındaki gizli hayırseverin kim olduğu birdenbire açıklığa kavuşmuştu. Ben onu kimsesiz, çaresiz bir yaşlı adam sanırken; o benim hayatımın her anında, arkamda duran ama varlığını hissettiremeyen bir koruyucu melekti.Fotoğrafa dokunarak haberi okumaya devam edebilirsiniz.