İkiz Bebeklerimden Birini Doğumda Kaybettim

Murat kahvesiyle geri dönmeden önce telefonu hızla kilitledim. Ellerim hâlâ titriyordu. Videoda gördüğüm ilk birkaç saniye bile nefesimi kesmeye yetmişti.

Görüntü, doğumhanenin hemen dışındaki koridorda başlıyordu. Kamerayı çeken kişi büyük ihtimalle güvenlik nedeniyle telefonunu cebine gizlemişti. Murat, doğumdan kısa süre sonra ameliyathane kapısından çıkıyor, birkaç dakika sonra ise beyaz önlüklü genç bir doktorla hararetli şekilde konuşuyordu.

Ses net değildi ama bir cümle açıkça duyuluyordu.

“Karıma bunu söylemeyeceğiz.”

Video tam o anda bitiyordu.

Murat içeri girdiğinde yüzüne baktım. Aynı üzgün ifade, aynı kırmızı gözler…

Ama artık o yüz bana yabancı geliyordu.

“İyi misin?” diye sordu.

Başımı salladım.

“Evet.”

Hayatımda ilk kez ona yalan söylüyordum.

O gece uyuyamadım. Sürekli videoyu düşündüm. Doktor neyi saklıyordu? Murat neden bana gerçeği anlatmıyordu?

Ertesi sabah aynı hemşire yeniden odaya geldi.

Murat, bebeğimiz için kimlik işlemleri yapmak üzere aşağı inmişti.

Hemşire kapıyı sessizce kapattı.

“Videoyu izlediniz mi?” diye sordu.

“Evet.”

“Ne oluyor? Bana gerçeği söyleyin.”

Derin bir nefes aldı.

“Doğum sırasında iki bebeğiniz de kalp atışıyla dünyaya geldi.”

Duyduklarım karşısında donup kaldım.

“Ama… Murat bana birinin öldüğünü söyledi.”

“Çünkü size öyle söylenmesini istedi.”

Boğazım düğümlendi.

“Neden?”

Hemşire gözlerini yere indirdi.

“Ben her şeyi bilmiyorum. Ama doktorla yaptığı konuşmayı duydum. Bir şeyler doğru değildi. Bu yüzden o görüntüyü kaydettim.”

Tam o sırada kapı açıldı.

Doktor içeri girdi.

Hemşire bir anda sustu.

Doktor bana gülümsedi.

“Bugün taburculuğunuzu planlıyoruz.”

Yüzündeki ifadeyi izlerken onun da bir şey sakladığını hissediyordum.

Taburcu olduktan sonra eve döndük.

Ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi.

Murat her zamanki gibi davranıyor, bebeğimizle ilgileniyor, bana sevgi gösteriyordu.Fotoğrafa dokunarak haberi okumaya devam edebilirsiniz.