Basında günlerce haber oldu.
Fatma Hanım’ın yıllar önce gösterdiği cesaret sayesinde onlarca tarihi eser yeniden kayıt altına alındı.
Bakanlık bana para teklif etmedi.
Ama dürüst davranışım nedeniyle bir teşekkür plaketi ve yasal çerçevede sembolik bir ödül verildi.
İlginç olan ise birkaç hafta sonra yaşandı.
Bakanlıktan bir uzman beni aradı.
Fatma Hanım’ın yıllar önce yaptığı resmi ifadeler incelenirken bir banka kasasına ait unutulmuş emanet kaydı bulunmuştu.
Kasayı birlikte açtık.
İçinden altın ya da mücevher çıkmadı.
Eski fotoğraflar, aile albümleri, Murat’ın çocukluğuna ait mektuplar ve Fatma Hanım’ın yıllarca tuttuğu günlükler vardı.
Günlükleri okudukça onun nasıl korkular içinde yaşadığını öğrendim.
Tek amacı oğlunu ve gelecekteki torunlarını korumaktı.
Ancak Murat bunların hiçbirini önemsemedi.
Birkaç gün sonra yine kumar oynamaya gittiğini öğrendim.
O an kararımı verdim.
Çocuklarımı böyle bir hayatın içinde büyütemezdim.
Boşanma davası açtım.
Murat önce karşı çıktı, sonra borçları nedeniyle hakkında açılan davalar artınca sessizce evi terk etti.
Aylar sonra çocuklarımla küçük ama huzurlu bir eve taşındık.
Çalışmaya devam ettim.
Hayatımız lüks değildi ama ilk kez korkmadan uyuyabiliyorduk.
Bir gün büyük oğlum müzede sergilenen bakır tepsinin önünde durdu.
Altındaki küçük tabelada şu yazıyordu:
“Ülkenin kültürel mirasının korunmasına katkı sağlayan Fatma Hanım’ın aziz hatırasına…”
Oğlum elimi tuttu.
“Anne, babaanne gerçekten kahramanmış.”
Gözlerim doldu.
“Evet,” dedim.
“Bazen gerçek miras, geride bırakılan servet değil; doğru zamanda doğru olanı yapabilecek cesarettir.”
O an anladım ki Fatma Hanım bana aslında değerli bir bakır tepsi değil, çocuklarıma onurla bırakabileceğim tertemiz bir vicdan emanet etmişti. Ve o emanet, dünyadaki hiçbir servetin satın alamayacağı kadar değerliydi.
